Dit weekend zijn we nog wat verder naar het zuiden getrokken: deze keer was Trujillo onze bestemming!
Trujillo is de derde grootste stad van Perú, zo'n 550km ten zuiden van Piura. De reis hebben we gemaakt met een nachtbus , "bus cama", in comfortabele ligzetels waar we in konden slapen. We zijn vrijdag in Piura vertrokken om 12u 's nachts, en met oordopjes in de oren konden we door de film en het gesnurk van de medepassagiers slapen.
Zaterdag om 6u 's morgens, na een rit van 6u, zijn we toegekomen in Trujillo. Eerst hebben we nog een tweetal uurtjes gewacht in het kantoor van El Dorado (de busmaatschappij). Vervolgens hebben we een taxi genomen naar het centrum van Trujillo.
In Trujillo zelf is het heel wat kouder dan in Piura en dat hebben we zaterdagmorgen meteen ondervonden: fris! Maar de Plaza de Armas is een van de mooiste die we hier al gezien hebben in Perú, met enorm veel bloemen, en een grote fontein in het midden. Rond de Plaza de Armas zijn er prachtige koloniale gebouwen, die nu dienen als hoofdgebouw van o.a. Lan Perú en banken.
Wat ook opvalt in Trujillo, is dat het centrum vrij groot is. In de meeste Peruviaanse steden en dorpen die we tot nu toe bezocht hebben, blijft het centrum beperkt tot de Plaza de Armas en 1 of 2 straten verder. Met "centrum" bedoelen we: het gedeelte van de stad waar de armoede niet te zien is... Ga je 2 straten verder dan de Plaza de Armas, dan zie je een hele andere stad ...
In Trujillo echter is dit centrum nog stukken groter.
Na een wandeling in Trujillo, gingen we informatie inwinnen hoe we gemakkelijk naar de "Huaca del Sol y de la Luna" konden gaan: piramiden uit de tijd van de Moche (1500 jaar geleden). Met taxi zou dat namelijk een kostelijk grapje geweest zijn.
Er rijden echter continu "combi's" richting de Huacas. Combi's zijn (mini)busjes. Stel je niet de minibusjes voor van in België, maar stel je liever dezelfde busjes voor, die 10 jaar off-road gereden hebben. Dan heb je een idee van het openbaar vervoer in Perú :) .
Alle busjes richting de Huacas zaten echter bomvol, waardoor we een taxi gedeeld hebben met 3 andere mensen.
Eens aangekomen bij de Huaca del Sol y de la Luna, konden we een tour met gids volgen. Een groep andere mensen volgden dezelfde gids, en we raakten aan de praat. Bleek dat ze voor een weeshuis werken. Dat weeshuis was die zaterdag 23 jaar oud, en om dat te vieren, gingen ze naar de Huacas. Hun middagmaal ging daar ook doorgaan. Even daarna werden we dan ook uitgenodigd om samen met hen te middageten! Zo hadden we , amper 8 uurtjes in Trujillo aangekomen, al vrienden gemaakt.
We moesten hen echter vroeg vaarwel zeggen, want we wilden nog vóór de zonsondergang in Huanchaco geraken. Huanchaco is een strand op een aantal kilometer van Trujillo. Eerst hebben we onze eerste combi genomen van de Huacas naar Trujillo, en vervolgens onze tweede combi van Trujillo naar Huanchaco.
Die combi's hebben geen vaste stopplaatsen. Om van Trujillo naar Huanchaco te gaan, rijdt de chauffeur eerst door alle mogelijke binnenbaantjes in Trujillo om toch maar zijn combi vol te krijgen. Ondertussen roept zijn handlanger door de deur naar mensen om ze mee te lokken. Ondanks het gebrek aan Peruaanse stiptheid, gaat alles er op die busjes er toch heel zenuwachtig aan toe. Opstappen, afstappen, alles moet zo snel mogelijk gaan, want time is money !
Na een halfuur rondcirkelen in Trujillo , en 20 minuutjes rijden van Trujillo naar Huanchaco, kwamen we eindelijk aan. Op dat moment was er nog een heerlijk zonnetje. Eerst een goed hotel gaan zoeken dachten we. Die hebben we ook gemakkelijk gevonden, dankzij een behulpzame Franstalige mevrouw.
Een halfuur later, toen dat achter de rug was, was de zon echter verdwenen achter een dik pak wolken. Van een zonsondergang bekijken is dus helemaal geen sprake geweest...
Toch hebben we een wandeling gemaakt op de muelle (waar we alweer aangesproken werden om een fotootje te nemen).
Later op de avond hebben we als avondmaal eens niet Peruviaans gegeten, en een lekkere grote pizza gegeten in Casa Suisa.
De zondagmorgen zijn we vanuit Huanchaco met een combi naar Chan Chan gegaan. Chan Chan was de hoofdvestiging van de Chimu (vanaf 900 tot 1400), en is een vestiging van meer dan 20 km². Heel impressionant! Dikke trapeziumvormige muren van 12m hoog beschermden de vestiging, en de hele vestiging was binnenin zorgvuldig ingedeeld en versierd.
's (Na)middags zijn we terug naar Huanchaco gegaan om ons middagmaal te eten. Opnieuw hebben we eens niet Peruviaans gegeten en eens de toerist uitgehangen... Ja, ik heb mijn eerste biefstuk friet in Perú gegeten, en het heeft gesmaakt!
Later op de middag vanaf 17u hadden we afgesproken met Guisela en Miriam , 2 meisjes die we hadden ontmoet bij de Huacas del Sol y de la Luna, in Trujillo. We zijn samen nog iets gaan drinken, en zo zat ons weekendje er op!
Om 23u hebben we de nachtbus terug genomen naar Piura, en we zijn hier om 5u deze morgen toegekomen, voor onze vierde lesweek!
Este fin de semana fuimos un poco mas lejos: Trujillo! Viajamos en un bus cama, con canapés con mucha comodidad y mucho espacio. Partimos a las 12 de la noche, y con tapones para el oïdo pudimos dormir, todavía con una película y ronquido en el fondo.
Después un viaje de 6 horas, llegamos en Trujillo a las 6 de la mañana. De primero, esperamos para 2 horas en el edificio de El Dorado. A las 8, fuimos al centro con taxi.
La primera cosa que sentimos el sabado en el mañana, es que en Trujillo hace mucho mas frío que en Piura! Pero la Plaza de Armas puede ser la mas bonita que ya hemos visto acá en Perú, con muchas flores, y unas grandes fuentes en el medio. Cerca de la Plaza de Armas hay edificios coloniales bonissimos. Que atrae la atención también, es que el centro de Trujillo es mas grande que los centros de las otras ciudades que ya hemos visitado en nuestro primero mes peruano.
Después un paseo en el centro de Trujillo, buscamos mas información como pudimos ir a la Huaca del Sol y la Huaca de la Luna lo mas fácil posible. Con taxi, habrá estado muy caro, pensamos. Pero hay muchos “combis” que van de Trujillo a las Huacas. Solo para S/. 3 para los dos, pudimos ir de Trujillo a las Huacas. Pero, todos los combis estuvieron cargado de gente. Entonces, compartimos un taxi con 3 otras personas, y así no estuvo caro tampóco.
Cuando llegamos en la Huaca del Sol y de la Luna, pudimos visitarles con una guía . Un otro grupo de gente tambíen fueron con la misma guía, y empezamos conversar. Trabajan para un orfanato. El orfanato tenía 23 años este sabado, y para celebrarlo fueron a las Huacas del Sol y de la Luna, y comieron el almuerzo ahí. Nos invitaron para comer con ellos, y así después solo 8 horas en Trujillo, ya tuvimos amigos allá!
Pero tuvimos que decir adiós muy temprano, por que quisimos ir a Huanchaco para ver la puesta del sol. Es muy gracioso que de primero, los combis van a todos los calles de Trujillo para llenar el combi con gente, y después van de Trujillo a Huanchaco.
Después circular 30 minutos in Trujillo y 20 minutos de ir de Trujillo a Huanchaco, llegamos. En este momento, hubo mucho sol. De primero, quisimos buscar un hospedaje. Gracias a una señora francésa muy amable, encontramos un hospedaje muy bueno rapidamente.
Estuvo lamentable que 30 minutos más tarde, ya no hubo sol. Entonces, ya no pudimos ver la puesta del sol ... Pero todavía caminamos en el muelle (donde había gente que otra vez quisieron tomar fotos de los gringos Simon y yo ).
El domingo, fuimos con combi de Huanchaco a Chan Chan. Chan Chan es muy impresionante ! En la tarde fuimos otra vez a Huanchaco para almorzar (y para la primera vez en Perú comé un plato belga, lo siento ... bife con papas fritas ! )
Mas tarde encontramos Guisala y Miriam en Trujillo, dos chicas que ya encontramos el sábado en la Huaca del Sol y de la Luna. Fuimos a tomar algo, y así nuestro fin de semana terminó ! A 23h pm regresamos con bus cama, y llegamos en Piura a las 5 de la mañana, para una otra semana bien chévere!
maandag 31 augustus 2009
maandag 24 augustus 2009
Lambayeque - Chiclayo - Pimentel - Túcume (Nederlands y español)
De afgelopen week hadden we 3 prácticas (testen). Omdat we vonden dat we na deze inspanning toch wel een beetje ontspanning hadden verdiend, besloten we er een weekendje erop uit te trekken. Dit weekend zijn we naar Chiclayo gegaan, een stad zo'n 300 km ten zuiden van Piura!
Zaterdag zijn we om 8u 's morgens vertrokken met een Linea-bus, voor een 3u durende rit over de Panamericana. Anamaria en Mariajosé gingen dit weekend ook naar Chiclayo. Ze wonen daar namelijk en gingen hun ouders bezoeken.
Na 2,5u rijden kwamen we aan in Lambayeque, een dorp op een 12-tal kilometer van Chiclayo zelf. Daar zijn Anamaria, Simon en ik uitgestapt. We werden heel gastvrij onthaald in het huis van Anamaria in Lambayeque. Eerste uitstap van het weekend: een bezoek aan Museo Tumbas Reales de Sipán, een museum op wandelafstand van het huis van Anamaria. Haar vader stond er echter op dat we met de auto zouden gaan, want hij wou ons eerst nog eens de universiteit tonen waar hij 6 jaar rector is geweest!
Museo de Sipán is een museum gewijd aan "El Señor de Sipán", een Moche-leider die daar 1700 jaar geleden werd begraven. Het zou het grootste museum in Zuid-Amerika zijn, is piramidevormig en bestaat uit 3 verdiepingen. In het museum kom je meer te weten over de Moche-cultuur, een beschaving die hier 1700 jaar geleden leefde.
Na ons bezoek aan Museo Sipán konden we onze almuerzo eten bij Anamaria thuis. Na een wandeling in Lambayeque centrum, heeft haar vader ons naar Chiclayo centrum gevoerd, waar Mariajosé ons ging opwachten, om ons naar haar thuis te brengen!
Vandaaruit zijn Mariajosé, Silvana (haar zus), Simon en ik naar Pimentel gegaan, een strand op een 10-tal kilometer van Chiclayo, om er van de zonsondergang te genieten. Daar is het echt prachtig! Er is een houten lange pier die zich ongeveer een halve kilometer in de zee uitstrekt. De constructie ervan was echter waarschijnlijk wat nattevingerwerk, getuigen de vele bochten die je op de foto's kan zien. Op de laatste 200 meter van de pier is er geen beschermende leuning meer.
's Avonds gingen Mariajosé en Silvana naar een concert in Chiclayo. Simon en ik hebben met hun moeder een wandeling gemaakt in het centrum van Chiclayo. We konden overnachten bij Mariajosé thuis.
's Anderendaags zijn we 's ochtends om 10u naar Túcume gegaan. Túcume is een site op 30km van Chiclayo, waar er 26 adobe-piramiden gevonden zijn. Die piramiden dateren uit de tijd van de Lambayeque-cultuur (late Moche: 1100). Later werd het gebied bewoond door de Chimu, en tot ergens in de jaren 1400 door de Inca's. Voor de Peruaanse chicas die aanwezig waren in Túcume, waren Simon en ik echter blijkbaar een grotere bezienswaardigheid dan Túcume zelf!
Zondagnamiddag hebben we een lange siesta gehouden, en zo zat ons weekend er met een busrit van 18u -> 21u van Chiclayo naar Piura erop.
Porque nuestros amigos Peruanos han probado de leer nuestro blog con un traductor, pero solo entienden algunas nombres, voy a probar de escribir in español también!
La semana pasada tuvimos 3 prácticas. Es porque queríamos viajar un poco este fin de semana. Venimos a Chiclayo, una ciudad a 300 km de Piura!
La mañana de sabado, partimos en un bus de Linea, para un viaje de 3 horas en el Panamericana. Anamaria y Mariajosé también fueron a Chiclayo, porque viven ahí.
En 2,5 horas, llegaremos en Lambayeque, un pueblo a 12 km de Chiclayo, donde vive Anamaría. Allá, la familia de Anamaria nos recibió! Después, el padre de Anamaria quería monstrarnos la universidad de Lambayeque, donde fuí rector para 6 años.
De las 12 de la mañana hasta las 2 y media de la tarde, estuvimos en el Museo Tumbas Reales de Sipán. Es un museo sobre “El Señor de Sipán”, un jefe de la cultura de Moche (hace 1700 años).
Es el museo lo mas grande de Sud America, y hay 3 pisos.
Pudimos almorzar en la casa de Anamaria ! Después un paseo en el centro de Lambayeque, su padre nos guió a Chiclayo, donde Mariajosé nos esperó para conducirnos a su casa!
Pués, Mariajosé, Silvana (su hermana), Simon y yo fuímos a Pimentel, una playa muy bonita a unos kilometros de Chiclayo, para la puesta del sol. Hay un embarcadero de madera, de quizas más o menos 500m. Nuestro paseo estuvó bacán!
En la noche, Silvana y Mariajosé fueron a un concierto de Chiclayo, pero Simon y yo caminamos en el centro de Chiclayo con su madre. Después, podimos cenar, y dormir en su casa!
El domingo, a las 10 de la mañana, fuimos a Túcume, un lugar a 30km de Chiclayo, donde hay 26 piramidos de adobe. Los piramidos estan construido para la cultura de Moche (Lambayeque) en los años 1100. Después, la cultura de Chimu conquistó Túcume, y mas después en los años 1400 los Incas.
En Túcume, estuvieren algunas chicas, y consideraron nosotros más interesante que Túcume, por que quereron tomar muchas fotos de Simon y yo !
El resto de domingo, tuvimos un siesta para toda la tarde ! Después, regresamos a Piura con el bus de 18u.
A Anamaria, Mariajosé y sus familias, somos muy agradecidos para la fin de semana chévere! Tus padres son bien chévere, Mariajosé y Anamaria!
Zaterdag zijn we om 8u 's morgens vertrokken met een Linea-bus, voor een 3u durende rit over de Panamericana. Anamaria en Mariajosé gingen dit weekend ook naar Chiclayo. Ze wonen daar namelijk en gingen hun ouders bezoeken.
Na 2,5u rijden kwamen we aan in Lambayeque, een dorp op een 12-tal kilometer van Chiclayo zelf. Daar zijn Anamaria, Simon en ik uitgestapt. We werden heel gastvrij onthaald in het huis van Anamaria in Lambayeque. Eerste uitstap van het weekend: een bezoek aan Museo Tumbas Reales de Sipán, een museum op wandelafstand van het huis van Anamaria. Haar vader stond er echter op dat we met de auto zouden gaan, want hij wou ons eerst nog eens de universiteit tonen waar hij 6 jaar rector is geweest!
Museo de Sipán is een museum gewijd aan "El Señor de Sipán", een Moche-leider die daar 1700 jaar geleden werd begraven. Het zou het grootste museum in Zuid-Amerika zijn, is piramidevormig en bestaat uit 3 verdiepingen. In het museum kom je meer te weten over de Moche-cultuur, een beschaving die hier 1700 jaar geleden leefde.
Na ons bezoek aan Museo Sipán konden we onze almuerzo eten bij Anamaria thuis. Na een wandeling in Lambayeque centrum, heeft haar vader ons naar Chiclayo centrum gevoerd, waar Mariajosé ons ging opwachten, om ons naar haar thuis te brengen!
Vandaaruit zijn Mariajosé, Silvana (haar zus), Simon en ik naar Pimentel gegaan, een strand op een 10-tal kilometer van Chiclayo, om er van de zonsondergang te genieten. Daar is het echt prachtig! Er is een houten lange pier die zich ongeveer een halve kilometer in de zee uitstrekt. De constructie ervan was echter waarschijnlijk wat nattevingerwerk, getuigen de vele bochten die je op de foto's kan zien. Op de laatste 200 meter van de pier is er geen beschermende leuning meer.
's Avonds gingen Mariajosé en Silvana naar een concert in Chiclayo. Simon en ik hebben met hun moeder een wandeling gemaakt in het centrum van Chiclayo. We konden overnachten bij Mariajosé thuis.
's Anderendaags zijn we 's ochtends om 10u naar Túcume gegaan. Túcume is een site op 30km van Chiclayo, waar er 26 adobe-piramiden gevonden zijn. Die piramiden dateren uit de tijd van de Lambayeque-cultuur (late Moche: 1100). Later werd het gebied bewoond door de Chimu, en tot ergens in de jaren 1400 door de Inca's. Voor de Peruaanse chicas die aanwezig waren in Túcume, waren Simon en ik echter blijkbaar een grotere bezienswaardigheid dan Túcume zelf!
Zondagnamiddag hebben we een lange siesta gehouden, en zo zat ons weekend er met een busrit van 18u -> 21u van Chiclayo naar Piura erop.
Porque nuestros amigos Peruanos han probado de leer nuestro blog con un traductor, pero solo entienden algunas nombres, voy a probar de escribir in español también!
La semana pasada tuvimos 3 prácticas. Es porque queríamos viajar un poco este fin de semana. Venimos a Chiclayo, una ciudad a 300 km de Piura!
La mañana de sabado, partimos en un bus de Linea, para un viaje de 3 horas en el Panamericana. Anamaria y Mariajosé también fueron a Chiclayo, porque viven ahí.
En 2,5 horas, llegaremos en Lambayeque, un pueblo a 12 km de Chiclayo, donde vive Anamaría. Allá, la familia de Anamaria nos recibió! Después, el padre de Anamaria quería monstrarnos la universidad de Lambayeque, donde fuí rector para 6 años.
De las 12 de la mañana hasta las 2 y media de la tarde, estuvimos en el Museo Tumbas Reales de Sipán. Es un museo sobre “El Señor de Sipán”, un jefe de la cultura de Moche (hace 1700 años).
Es el museo lo mas grande de Sud America, y hay 3 pisos.
Pudimos almorzar en la casa de Anamaria ! Después un paseo en el centro de Lambayeque, su padre nos guió a Chiclayo, donde Mariajosé nos esperó para conducirnos a su casa!
Pués, Mariajosé, Silvana (su hermana), Simon y yo fuímos a Pimentel, una playa muy bonita a unos kilometros de Chiclayo, para la puesta del sol. Hay un embarcadero de madera, de quizas más o menos 500m. Nuestro paseo estuvó bacán!
En la noche, Silvana y Mariajosé fueron a un concierto de Chiclayo, pero Simon y yo caminamos en el centro de Chiclayo con su madre. Después, podimos cenar, y dormir en su casa!
El domingo, a las 10 de la mañana, fuimos a Túcume, un lugar a 30km de Chiclayo, donde hay 26 piramidos de adobe. Los piramidos estan construido para la cultura de Moche (Lambayeque) en los años 1100. Después, la cultura de Chimu conquistó Túcume, y mas después en los años 1400 los Incas.
En Túcume, estuvieren algunas chicas, y consideraron nosotros más interesante que Túcume, por que quereron tomar muchas fotos de Simon y yo !
El resto de domingo, tuvimos un siesta para toda la tarde ! Después, regresamos a Piura con el bus de 18u.
A Anamaria, Mariajosé y sus familias, somos muy agradecidos para la fin de semana chévere! Tus padres son bien chévere, Mariajosé y Anamaria!
dinsdag 18 augustus 2009
Primera práctica
Deze dag hadden we normaal gezien ons eerste "práctica". Een práctica is iets wat je het beste kan vergelijken met de "repet" die vroeger werd gegeven in de Plateau: een schriftelijke ondervraging over de geziene stof tot zover. We kunnen er tot 4 per week hebben.
Misschien eerst iets over het Peruviaanse schoolsysteem (of wat er tot nu toe van weten). In Perú kunnen jonge kinderen eerst naar de "escuela" gaan, dat kan je vergelijken met de kleuterschool van bij ons. Na de escuela, kunnen ze naar een "colegio" gaan tot de leeftijd van 16 jaar.
Op de leeftijd van 16 kan je kiezen om verder te studeren. Er zijn technische scholen (te vergelijken met hogescholen van bij ons), publieke universiteiten, en private universiteiten.
De private universiteiten zijn het duurst, maar staan ook het hoogst aangeschreven. De UdeP, onze universiteit voor 4 maanden, is een private universiteit.
De studie "ingeniería" duurt hier ook 5 jaar. Elk jaar is opgedeeld in 2 "cyclos": dat kan je vergelijken met ons semestersysteem. In elke cyclo neemt de gemiddelde UdeP-ingenieursstudent een vijftal vakken op zich.
De evaluatie gebeurt echter anders dan in Gent. Laat ik als voorbeeld het vak "ME: Máquinas Eléctricas" nemen (Elektrische Machines). Van dat vak hebben we 6 "prácticas" : repets of testen. Elk práctica telt mee voor 1 "nota", en staat op 20 punten. In het totaal zijn er dus 120 punten met de prácticas te verdienen.
Naast de "prácticas" hebben we van ME ook nog 1 "laboratorio": dat is het practicum zoals wij het kennen van in Gent. Dit laboratorio staat ook op 20 punten en telt ook mee voor 1 nota.
Daarnaast hebben we van elk vak in het midden van de "cyclo" een eerste examen: die telt mee voor 3 notas: hiermee zijn dus 60 punten te verdienen. Op het einde van de cyclo is er een laatste examen , ook op 3 notas, 60 punten. In het totaal zijn er voor ME dus 260 punten te verdienen, waarvan 200 tijdens de cyclo en 60 op het laatste examen.
Ook belangrijk om weten is dat alle ondervragingen hier schriftelijk gebeuren! Mondelinge examens kennen ze hier niet.
Normaal gezien hadden we deze middag dus ons eerste práctica, van TU: Turbomáquinas. IJverig als we zijn, hadden we heel de mañana lustig gestudeerd aan ons eerste práctica. Het práctica ging om 3 uur en la tarde (namiddag) doorgaan, en ze hadden ons gezegd dat , in tegenstelling tot de normale Peruviaanse afspraken, de prácticas wel stipt zijn. 5 minuten later en je zou niet meer binnengelaten worden.
Ook hadden ze ons gezegd dat we best wat op voorhand zouden komen naar de universiteit, om op "el panel" (de valven) te kijken in welke aula de práctica zou doorgaan.
Om 14u40 stonden Simon en ik dan ook bij het panel. Daar stond het práctica van TU inderdaad vermeld, waar die zou doorgaan stond er echter niet op vermeld! Dan maar eens kijken of we niet in de aula moesten zijn waar de lessen doorgaan, dachten we. Daar was er echter een ander práctica. Alle aula's even overlopen, niemand gezien die we kenden van in de les. Vervolgens maar eens naar de secretaris gaan kijken, dachten we. De secretaris was natuurlijk niet aanwezig in de tarde (siesta!). Ook de professor en de hoofdingenieur waren niet aanwezig, waardoor we om 14u55 nog altijd niet wisten waar we binnen 5 minuten stipt moesten aanwezig zijn.
Een professor van een ander vak wist ons uiteindelijk te zeggen dat we in aula 36 moesten zijn, daar was een ingenieur die ons verder zou kunnen helpen. Die ingenieur kon ons uiteindelijk zeggen dat het practicum van vandaag niet doorging!
Na een tijdje zoeken, kwamen we dus te weten dat het vals alarm was. Ons echte eerste práctica zal dus morgen doorgaan: dan hebben we ME (Máquinas Eléctricas). Vandaag zal er in Piura dus in de late tarde en de noche (avond) nog ijverig gestudeerd worden!
Misschien eerst iets over het Peruviaanse schoolsysteem (of wat er tot nu toe van weten). In Perú kunnen jonge kinderen eerst naar de "escuela" gaan, dat kan je vergelijken met de kleuterschool van bij ons. Na de escuela, kunnen ze naar een "colegio" gaan tot de leeftijd van 16 jaar.
Op de leeftijd van 16 kan je kiezen om verder te studeren. Er zijn technische scholen (te vergelijken met hogescholen van bij ons), publieke universiteiten, en private universiteiten.
De private universiteiten zijn het duurst, maar staan ook het hoogst aangeschreven. De UdeP, onze universiteit voor 4 maanden, is een private universiteit.
De studie "ingeniería" duurt hier ook 5 jaar. Elk jaar is opgedeeld in 2 "cyclos": dat kan je vergelijken met ons semestersysteem. In elke cyclo neemt de gemiddelde UdeP-ingenieursstudent een vijftal vakken op zich.
De evaluatie gebeurt echter anders dan in Gent. Laat ik als voorbeeld het vak "ME: Máquinas Eléctricas" nemen (Elektrische Machines). Van dat vak hebben we 6 "prácticas" : repets of testen. Elk práctica telt mee voor 1 "nota", en staat op 20 punten. In het totaal zijn er dus 120 punten met de prácticas te verdienen.
Naast de "prácticas" hebben we van ME ook nog 1 "laboratorio": dat is het practicum zoals wij het kennen van in Gent. Dit laboratorio staat ook op 20 punten en telt ook mee voor 1 nota.
Daarnaast hebben we van elk vak in het midden van de "cyclo" een eerste examen: die telt mee voor 3 notas: hiermee zijn dus 60 punten te verdienen. Op het einde van de cyclo is er een laatste examen , ook op 3 notas, 60 punten. In het totaal zijn er voor ME dus 260 punten te verdienen, waarvan 200 tijdens de cyclo en 60 op het laatste examen.
Ook belangrijk om weten is dat alle ondervragingen hier schriftelijk gebeuren! Mondelinge examens kennen ze hier niet.
Normaal gezien hadden we deze middag dus ons eerste práctica, van TU: Turbomáquinas. IJverig als we zijn, hadden we heel de mañana lustig gestudeerd aan ons eerste práctica. Het práctica ging om 3 uur en la tarde (namiddag) doorgaan, en ze hadden ons gezegd dat , in tegenstelling tot de normale Peruviaanse afspraken, de prácticas wel stipt zijn. 5 minuten later en je zou niet meer binnengelaten worden.
Ook hadden ze ons gezegd dat we best wat op voorhand zouden komen naar de universiteit, om op "el panel" (de valven) te kijken in welke aula de práctica zou doorgaan.
Om 14u40 stonden Simon en ik dan ook bij het panel. Daar stond het práctica van TU inderdaad vermeld, waar die zou doorgaan stond er echter niet op vermeld! Dan maar eens kijken of we niet in de aula moesten zijn waar de lessen doorgaan, dachten we. Daar was er echter een ander práctica. Alle aula's even overlopen, niemand gezien die we kenden van in de les. Vervolgens maar eens naar de secretaris gaan kijken, dachten we. De secretaris was natuurlijk niet aanwezig in de tarde (siesta!). Ook de professor en de hoofdingenieur waren niet aanwezig, waardoor we om 14u55 nog altijd niet wisten waar we binnen 5 minuten stipt moesten aanwezig zijn.
Een professor van een ander vak wist ons uiteindelijk te zeggen dat we in aula 36 moesten zijn, daar was een ingenieur die ons verder zou kunnen helpen. Die ingenieur kon ons uiteindelijk zeggen dat het practicum van vandaag niet doorging!
Na een tijdje zoeken, kwamen we dus te weten dat het vals alarm was. Ons echte eerste práctica zal dus morgen doorgaan: dan hebben we ME (Máquinas Eléctricas). Vandaag zal er in Piura dus in de late tarde en de noche (avond) nog ijverig gestudeerd worden!
zaterdag 15 augustus 2009
Bezoek aan Catacaos
Ahoi beste blogvolgers,
Mijn laatste bericht dateert al van een aantal dagen geleden, maar geen nood: ik leef nog! Hier dan ook een verslag van wat we hebben gedaan deze zaterdag!
Vandaag hadden we een bezoek aan Catacaos gepland. Catacaos is een dorpje op 12 km van Piura, gekend om zijn markt met lokaal gemaakte keramiek, sieraden, sombrero's en allerhande dingetjes. Desyree, een vriendin, zei dat we meekonden met de auto van een vriendin van haar. Om 10u vanmorgen gingen Simon, Ivan (kotgenoot) en ik dan ook naar Desyree. Toen bleek dat er iets schortte met de auto van die vriendin Ana Lucia, zijn we maar met de taxi vertrokken!
Wanneer je in België een taxi zou nemen voor een afstand van 12 km, zou je meer dan € 20 betalen. Hier in Piura hebben we voor de afstand Piura - Catacaos in 2 taxi's in het totaal 3 soles betaald: dat is minder dan € 1 !
In Catacaos zelf hadden we afgesproken met Cármen, een meisje die ook ingeniería studeert en die in Catacaos woont. Zoals ze ons hebben gezegd, is Catacaos zelf inderdaad wondermooi! Een selectie van mijn genomen foto's staat online op Picasa: allen daarheen!
Ons bezoek aan Catacaos hebben we afgesloten met de almuerzo (middageten, maar dan rond 14u30) in "El Ganso Azul" : "De blauwe gans" : een restaurant met alle lokale specialiteiten en met live salsa-muziek! Daar hebben we voor het eerst het nationale gerecht geproefd: de Ceviche! Ceviche is een bord met rauwe visbrokjes, gemengd met groenten en veeeel ají (groene peper) ! Na de ceviche hebben we nog een andere lokale specialiteit geproefd: de carne seca ! Dat is koeienvlees dat in schelletjes wordt gesneden, in de zon wordt gedroogd en wordt gezouten. Van beide schotels kregen we veel dorst, daarom hebben we ook 3 liter Inca Kola gedronken met 6 mensen! Naast de Inca Kola, hebben we ook een lokaal bereide drank geproefd: Clarito. Het wordt gemaakt van het sap dat overblijft door normale gele maïs uit te koken, en dat sap dan een aantal dagen te laten fermenteren. Ruikt niet zo goed, maar smaakt wel nog goed!
Entonces: foto's op Picasa !
Hasta la proxima vez !
Mijn laatste bericht dateert al van een aantal dagen geleden, maar geen nood: ik leef nog! Hier dan ook een verslag van wat we hebben gedaan deze zaterdag!
Vandaag hadden we een bezoek aan Catacaos gepland. Catacaos is een dorpje op 12 km van Piura, gekend om zijn markt met lokaal gemaakte keramiek, sieraden, sombrero's en allerhande dingetjes. Desyree, een vriendin, zei dat we meekonden met de auto van een vriendin van haar. Om 10u vanmorgen gingen Simon, Ivan (kotgenoot) en ik dan ook naar Desyree. Toen bleek dat er iets schortte met de auto van die vriendin Ana Lucia, zijn we maar met de taxi vertrokken!
Wanneer je in België een taxi zou nemen voor een afstand van 12 km, zou je meer dan € 20 betalen. Hier in Piura hebben we voor de afstand Piura - Catacaos in 2 taxi's in het totaal 3 soles betaald: dat is minder dan € 1 !
In Catacaos zelf hadden we afgesproken met Cármen, een meisje die ook ingeniería studeert en die in Catacaos woont. Zoals ze ons hebben gezegd, is Catacaos zelf inderdaad wondermooi! Een selectie van mijn genomen foto's staat online op Picasa: allen daarheen!
Ons bezoek aan Catacaos hebben we afgesloten met de almuerzo (middageten, maar dan rond 14u30) in "El Ganso Azul" : "De blauwe gans" : een restaurant met alle lokale specialiteiten en met live salsa-muziek! Daar hebben we voor het eerst het nationale gerecht geproefd: de Ceviche! Ceviche is een bord met rauwe visbrokjes, gemengd met groenten en veeeel ají (groene peper) ! Na de ceviche hebben we nog een andere lokale specialiteit geproefd: de carne seca ! Dat is koeienvlees dat in schelletjes wordt gesneden, in de zon wordt gedroogd en wordt gezouten. Van beide schotels kregen we veel dorst, daarom hebben we ook 3 liter Inca Kola gedronken met 6 mensen! Naast de Inca Kola, hebben we ook een lokaal bereide drank geproefd: Clarito. Het wordt gemaakt van het sap dat overblijft door normale gele maïs uit te koken, en dat sap dan een aantal dagen te laten fermenteren. Ruikt niet zo goed, maar smaakt wel nog goed!
Entonces: foto's op Picasa !
Hasta la proxima vez !
dinsdag 11 augustus 2009
De eerste lesdag
Jaja, terwijl sommige mensen in België nog vakantie hebben, zijn Simon en ik, net zoals de mensen die nu aan het studeren zijn voor de tweede zit, al opnieuw in de uniefsfeer. Gisteren, maandag, hadden we namelijk al onze eerste lesdag !
We hebben les in aulaatjes die ongeveer even groot zijn als klassen in het middelbaar bij ons. Onze lessen beginnen maandag, woensdag en vrijdag om 9u 's morgens. Dinsdag en donderdag hebben we geen les :) . De lessen worden gegeven in blokken van 1u, maar ook de universiteit draagt de Peruaanse stiptheid hoog in het vaandel: Wanneer de les zou moeten beginnen om 13u, komt de professor maar toe rond een uur of 13u15, om vervolgens een 40-tal minuten les te geven. In vergelijking met andere Peruaanse afspraken, is dit echter nog zeer stipt! Je houdt er best rekening mee, dat wanneer je op een bepaald uur afspreekt, je er best nog een uurtje bij optelt vooraleer de persoon opdaagt!
Na die 40-tal minuten les is het alweer pauze.
Gisteren hadden we van 9u tot 11u "Máquinas Eléctricas" , ofte Elektrische Machines in een groep van een 25-tal studenten. De professor brabbelt een beetje tussen z'n tanden, maar we hebben er toch nog meer van verstaan dan we hadden gedacht. In 2u tijd heb ik toch een 6-tal pagina's notities kunnen opschrijven (dat zal ook wel deels komen omdat de les over dingen ging die wij al eerder hadden gezien in België) . Dat is blijkbaar toch al ongeveer 4 keer meer dan de gemiddelde inheemse student. Maar veel noteren zal nodig zijn, want er worden geen cursussen verkocht. Eigen notities vormt hier het hoofdstudiemateriaal. Daarnaast kun je hier naar de universitaire bibliotheek gaan om in boeken te zoeken achter hoofdstukkken die over dezelfde materie gaan als de les, en die kan je dan kopiëren, om zo zelf je cursus samen te stellen.
Van 11u tot 13u hadden we vervolgens Turbomáquinas: turbomachines . Dat wordt gegeven door een professor die zeer duidelijk en luid spreekt. Iedere belangrijke zin herhaalt hij zeker 3x : repeto : ... .... repeto : .... :)
Over de namiddag hebben we voorlopig nog geen les, maar in de toekomst zullen we 's namiddags waarschijnlijk practica hebben. Maar tot dan kunnen we dus een siesta houden over de middag :p . De meeste winkels zijn hier ook gesloten over de middag, gans Piura lijkt wel te dutten.
's Avonds, wanneer de zon ondergaat, komt Piura opnieuw tot leven. Tijd om terug naar de les te gaan: gisteren moesten we van 19u tot 21u normaal in 4 lessen tegelijk aanwezig zijn: moeilijk :p ! Dus besloten naar de les van de hoofdingenieur Sr. Miguel Castro te gaan: hij was degene die ons reeds een rondleiding had gegeven, en die ons gezegd had dat we altijd bij hem terecht konden met vragen. Zijn les noemt "Programación y Métodos Numéricos": Programmeren en numerieke methodes . Voor de ingenieurs die deze blog volgen: in deze lessen zullen we onder andere perfect met MatLab leren werken! Jaja, Mihaela is er niks bij vergeleken ! Omdat het de eerste lesdag was, besloot de professor dat 1 uurtje les (lees: 40 minuten) voldoende was.
Daarom hadden we 's avond nog tijd om nog wat inkopen te doen. We hadden mappen, papier, latten en balpennen nodig, en winkels zijn hier nog tot 's avonds laat open, dus dat paste perfect. Winkelen in Piura is echter een hele opdracht. Winkelen doe je hier in 3 etappes: eerst ga je aan de balie zeggen wat je nodig hebt. Ik neem als voorbeeld de balpennen. Vervolgens komen ze met een mapje vol balpennen af, en vragen ze je welk model balpen je zou willen. Jaja, dat vinden ze hier blijkbaar zeer belangrijk! Cursuspapier en mappen zijn hier heel moeilijk te vinden, daarvoor moesten we 2 winkels aandoen. Hier schrijven ze in een soort voorgedrukte "schriftjes", waarin er plaats is voor 5 cursussen. "Plaats" is een ruim begrip, want ze voorzien maar een 35-tal bladzijden notities per cursus.
Wanneer je alles hebt gekozen, krijg je een briefje met een nummer, waarmee je naar de kassa kan gaan. Schoolmateriaal is hier overigens even duur of zelfs nog duurder dan in België. Eens betaald, ga je naar een andere balie waar je je materiaal kan ophalen.
We hebben les in aulaatjes die ongeveer even groot zijn als klassen in het middelbaar bij ons. Onze lessen beginnen maandag, woensdag en vrijdag om 9u 's morgens. Dinsdag en donderdag hebben we geen les :) . De lessen worden gegeven in blokken van 1u, maar ook de universiteit draagt de Peruaanse stiptheid hoog in het vaandel: Wanneer de les zou moeten beginnen om 13u, komt de professor maar toe rond een uur of 13u15, om vervolgens een 40-tal minuten les te geven. In vergelijking met andere Peruaanse afspraken, is dit echter nog zeer stipt! Je houdt er best rekening mee, dat wanneer je op een bepaald uur afspreekt, je er best nog een uurtje bij optelt vooraleer de persoon opdaagt!
Na die 40-tal minuten les is het alweer pauze.
Gisteren hadden we van 9u tot 11u "Máquinas Eléctricas" , ofte Elektrische Machines in een groep van een 25-tal studenten. De professor brabbelt een beetje tussen z'n tanden, maar we hebben er toch nog meer van verstaan dan we hadden gedacht. In 2u tijd heb ik toch een 6-tal pagina's notities kunnen opschrijven (dat zal ook wel deels komen omdat de les over dingen ging die wij al eerder hadden gezien in België) . Dat is blijkbaar toch al ongeveer 4 keer meer dan de gemiddelde inheemse student. Maar veel noteren zal nodig zijn, want er worden geen cursussen verkocht. Eigen notities vormt hier het hoofdstudiemateriaal. Daarnaast kun je hier naar de universitaire bibliotheek gaan om in boeken te zoeken achter hoofdstukkken die over dezelfde materie gaan als de les, en die kan je dan kopiëren, om zo zelf je cursus samen te stellen.
Van 11u tot 13u hadden we vervolgens Turbomáquinas: turbomachines . Dat wordt gegeven door een professor die zeer duidelijk en luid spreekt. Iedere belangrijke zin herhaalt hij zeker 3x : repeto : ... .... repeto : .... :)
Over de namiddag hebben we voorlopig nog geen les, maar in de toekomst zullen we 's namiddags waarschijnlijk practica hebben. Maar tot dan kunnen we dus een siesta houden over de middag :p . De meeste winkels zijn hier ook gesloten over de middag, gans Piura lijkt wel te dutten.
's Avonds, wanneer de zon ondergaat, komt Piura opnieuw tot leven. Tijd om terug naar de les te gaan: gisteren moesten we van 19u tot 21u normaal in 4 lessen tegelijk aanwezig zijn: moeilijk :p ! Dus besloten naar de les van de hoofdingenieur Sr. Miguel Castro te gaan: hij was degene die ons reeds een rondleiding had gegeven, en die ons gezegd had dat we altijd bij hem terecht konden met vragen. Zijn les noemt "Programación y Métodos Numéricos": Programmeren en numerieke methodes . Voor de ingenieurs die deze blog volgen: in deze lessen zullen we onder andere perfect met MatLab leren werken! Jaja, Mihaela is er niks bij vergeleken ! Omdat het de eerste lesdag was, besloot de professor dat 1 uurtje les (lees: 40 minuten) voldoende was.
Daarom hadden we 's avond nog tijd om nog wat inkopen te doen. We hadden mappen, papier, latten en balpennen nodig, en winkels zijn hier nog tot 's avonds laat open, dus dat paste perfect. Winkelen in Piura is echter een hele opdracht. Winkelen doe je hier in 3 etappes: eerst ga je aan de balie zeggen wat je nodig hebt. Ik neem als voorbeeld de balpennen. Vervolgens komen ze met een mapje vol balpennen af, en vragen ze je welk model balpen je zou willen. Jaja, dat vinden ze hier blijkbaar zeer belangrijk! Cursuspapier en mappen zijn hier heel moeilijk te vinden, daarvoor moesten we 2 winkels aandoen. Hier schrijven ze in een soort voorgedrukte "schriftjes", waarin er plaats is voor 5 cursussen. "Plaats" is een ruim begrip, want ze voorzien maar een 35-tal bladzijden notities per cursus.
Wanneer je alles hebt gekozen, krijg je een briefje met een nummer, waarmee je naar de kassa kan gaan. Schoolmateriaal is hier overigens even duur of zelfs nog duurder dan in België. Eens betaald, ga je naar een andere balie waar je je materiaal kan ophalen.
zondag 9 augustus 2009
Eerste weekend in Piura
Ons eerste "Piuraans" weekend zit er bijna op. Vrijdagavond werden we door enkele studenten uitgenodigd om iets te gaan drinken in Piura centrum. Nadien werd de avond verdergezet in het pensión van Anamaria. Laat ons zeggen dat kotfeestjes met tequila hier bijzonder populair zijn :) .
Zaterdag hebben we 's namiddags op het Peruviaans tempo geleefd: genietend van de siesta, wat Spaans leren in de zetel. 's Avonds heeft ons gastgezin in ons pensión een barbecue gegeven om ons welkom te heten in Piura (foto's op Picasa! ).
Even later op de avond kregen we een telefoontje van Anamaria. Spaans begrijpen in een gewoon gesprek is nog moeilijk, dus Spaans verstaan via telefoon is nog veel erger :p. Veel hadden we er niet van begrepen, maar we hadden wel begrepen dat het was om ons uit te nodigen om salsa te gaan dansen in de disco. Daar konden we natuurlijk geen nee tegen zeggen :p . Dus zijn we gisteren met een groepje van 14 mensen (10 chicas en 4 chicos : 1 negriteña + 5 piuranas + 3 chiclayanas + 2 piuranos + 1 limeña + 2 belgas) naar "Bongos" gegaan in de Multi-Plaza, een discotheek in een winkelcentrum in het centrum van Piura, waar er live salsa, cumbia en andere muziek werd gespeeld.
Zaterdag hebben we 's namiddags op het Peruviaans tempo geleefd: genietend van de siesta, wat Spaans leren in de zetel. 's Avonds heeft ons gastgezin in ons pensión een barbecue gegeven om ons welkom te heten in Piura (foto's op Picasa! ).
Even later op de avond kregen we een telefoontje van Anamaria. Spaans begrijpen in een gewoon gesprek is nog moeilijk, dus Spaans verstaan via telefoon is nog veel erger :p. Veel hadden we er niet van begrepen, maar we hadden wel begrepen dat het was om ons uit te nodigen om salsa te gaan dansen in de disco. Daar konden we natuurlijk geen nee tegen zeggen :p . Dus zijn we gisteren met een groepje van 14 mensen (10 chicas en 4 chicos : 1 negriteña + 5 piuranas + 3 chiclayanas + 2 piuranos + 1 limeña + 2 belgas) naar "Bongos" gegaan in de Multi-Plaza, een discotheek in een winkelcentrum in het centrum van Piura, waar er live salsa, cumbia en andere muziek werd gespeeld.
vrijdag 7 augustus 2009
Eerste dagen in Piura
Er is al enorm veel gebeurd in onze eerste dagen in Piura, ik zal in het kort mijn eerste indrukken proberen te beschrijven.
Laat ik beginnen met gisteren, woensdag 06/08 .
's Ochtends (11u) hebben we van Milagritos (Mili) en Ana María, een vriendin van Mili die ook aan de universidad werkt, een rondleiding gekregen op het universitair domein. Wat een verschil met de Plateau! Hier staat de natuur centraal. De universiteit is 1 groot park, waar je allerhande dieren tegenkomt. Woensdag hebben we er eekhoorns (ardillas), allerhande vogels tegengekomen die je in België niet zal vinden, en herten gevonden. Donderdag (vandaag) hebben we zelfs 2 leguanen gezien. Verspreid op het domein vind je dan de verschillende faculteitsgebouwen. Die zijn veel kleiner dan bij ons. De aula's kun je in grootte vergelijken met de klassen in een middelbare school. In het totaal studeren er zo'n 5000 studenten hier op de universiteit, in alle faculteiten samen.
's Namiddags zijn we in het centrum met Mili, Ana María en een vriend van hen een Peruviaanse gsm en een sim-kaart gaan kopen. Om 17u hadden we op de universiteit een afspraak met de hoofdingenieur, Sr. Miguel Castro. Deze keer moesten Simon en ik op ons eentje door de seguridad geraken. Het universitair domein is afgesloten en beveiligd door 2 veiligheidsagenten. In het doorgaan konden we met onze kodak niet binnen. We mochten zeker geen foto's nemen en moesten onze identiteitskaarten afgeven. In het terugkeren, en toen ze wisten dat we een afspraak hadden met iemand vanop de universiteit, was de sfeer plots heel anders. We waren hun beste vrienden geworden, ze wilden op de foto (zie fotoalbum Simon), en vroegen ons een fles sterke drank voor hen mee te nemen wanneer we Catacaos (hier in de buurt van Piura) eens zouden bezoeken :p !
De hoofdingenieur Sr. Castro, heeft ons officieel welkom geheten en wat uitleg gegeven over de manier van werken hier aan de universiteit. Ook heeft hij ons voorlopig uurrooster gegeven. Maandag, woensdag en vrijdag ochtend hebben we les van een uur of 8 tot een uur of 12-13 . 's Middags is het siesta, en dan beginnen de lessen opnieuw rond een uur of 17 tot ongeveer 21u. Dinsdag en donderdag hebben we geen les en kunnen we gebruiken om te studeren. Er zijn wel nog enkele problemen met ons uurrooster, want maandagnamiddag bijvoorbeeld zouden we 4 lessen tegelijk moeten volgen !
Nadat Sr. Castro klaar was met deze formaliteiten, had hij het over het Peruviaanse leven, en al snel ging het gesprek tussen ons 2 studenten en de hoofdingenieur aan de Facultad Electro-mecánico van de Universidad de Piura over de Peruviaanse vrouwen. Zijn exacte woorden: En Perú hay chicas muy muy muy muy muy bonitas : In Perú zijn er heel erg mooie vrouwen. Een wijze raad van onze professor: de chicas zijn gevaarlijker dan de onveiligheid in Piura :p .
Deze ochtend, donderdag, hebben we van Sr Castro een rondleiding gekregen op het universitair domein en de labo's van de ingenieurs. Deze namiddag zijn we met Patricia , onze kotmadam, en Brunito en Gustavo, haar 2 jongste kinderen, naar het centrum van Piura gegaan. De foto's van deze middag kan je op Picasa vinden (zie rechts) !
Deze avond ontdekken we het nachtleven in Piura centrum met (professor!) Milagritos Carrión ofte Mili, haar vriendin Ana María en vriend Daniel.
Laat ik beginnen met gisteren, woensdag 06/08 .
's Ochtends (11u) hebben we van Milagritos (Mili) en Ana María, een vriendin van Mili die ook aan de universidad werkt, een rondleiding gekregen op het universitair domein. Wat een verschil met de Plateau! Hier staat de natuur centraal. De universiteit is 1 groot park, waar je allerhande dieren tegenkomt. Woensdag hebben we er eekhoorns (ardillas), allerhande vogels tegengekomen die je in België niet zal vinden, en herten gevonden. Donderdag (vandaag) hebben we zelfs 2 leguanen gezien. Verspreid op het domein vind je dan de verschillende faculteitsgebouwen. Die zijn veel kleiner dan bij ons. De aula's kun je in grootte vergelijken met de klassen in een middelbare school. In het totaal studeren er zo'n 5000 studenten hier op de universiteit, in alle faculteiten samen.
's Namiddags zijn we in het centrum met Mili, Ana María en een vriend van hen een Peruviaanse gsm en een sim-kaart gaan kopen. Om 17u hadden we op de universiteit een afspraak met de hoofdingenieur, Sr. Miguel Castro. Deze keer moesten Simon en ik op ons eentje door de seguridad geraken. Het universitair domein is afgesloten en beveiligd door 2 veiligheidsagenten. In het doorgaan konden we met onze kodak niet binnen. We mochten zeker geen foto's nemen en moesten onze identiteitskaarten afgeven. In het terugkeren, en toen ze wisten dat we een afspraak hadden met iemand vanop de universiteit, was de sfeer plots heel anders. We waren hun beste vrienden geworden, ze wilden op de foto (zie fotoalbum Simon), en vroegen ons een fles sterke drank voor hen mee te nemen wanneer we Catacaos (hier in de buurt van Piura) eens zouden bezoeken :p !
De hoofdingenieur Sr. Castro, heeft ons officieel welkom geheten en wat uitleg gegeven over de manier van werken hier aan de universiteit. Ook heeft hij ons voorlopig uurrooster gegeven. Maandag, woensdag en vrijdag ochtend hebben we les van een uur of 8 tot een uur of 12-13 . 's Middags is het siesta, en dan beginnen de lessen opnieuw rond een uur of 17 tot ongeveer 21u. Dinsdag en donderdag hebben we geen les en kunnen we gebruiken om te studeren. Er zijn wel nog enkele problemen met ons uurrooster, want maandagnamiddag bijvoorbeeld zouden we 4 lessen tegelijk moeten volgen !
Nadat Sr. Castro klaar was met deze formaliteiten, had hij het over het Peruviaanse leven, en al snel ging het gesprek tussen ons 2 studenten en de hoofdingenieur aan de Facultad Electro-mecánico van de Universidad de Piura over de Peruviaanse vrouwen. Zijn exacte woorden: En Perú hay chicas muy muy muy muy muy bonitas : In Perú zijn er heel erg mooie vrouwen. Een wijze raad van onze professor: de chicas zijn gevaarlijker dan de onveiligheid in Piura :p .
Deze ochtend, donderdag, hebben we van Sr Castro een rondleiding gekregen op het universitair domein en de labo's van de ingenieurs. Deze namiddag zijn we met Patricia , onze kotmadam, en Brunito en Gustavo, haar 2 jongste kinderen, naar het centrum van Piura gegaan. De foto's van deze middag kan je op Picasa vinden (zie rechts) !
Deze avond ontdekken we het nachtleven in Piura centrum met (professor!) Milagritos Carrión ofte Mili, haar vriendin Ana María en vriend Daniel.
donderdag 6 augustus 2009
... maar een goeie aankomst
Na 11,5 uur vliegen komen we om 17u30 lokale tijd in Lima aan (in Peru loopt de tijd 7u achter). We hebben daar anderhalf uur om door de douane te gaan, onze bagage af te halen, opnieuw in te checken, door de metaaldetector te gaan en ons laatste vliegtuig te halen om 19u15, dat is dus haasten!
Eens we van het vliegtuig waren in Lima, waren er al 20 minuten gepasseerd. Vervolgens hebben we ruim een halfuur staan aanschuiven bij de douane. Toen het uiteindelijk aan ons was, bleek er ook hier in Perú een probleem met ons visum. In plaats van te zeggen dat we als toeristen in Peru zijn, hadden we gezegd dat we hier komen studeren. Maar daarvoor is er blijkbaar een speciaal visum nodig.. Opnieuw een gelijkaardig probleem als in Zaventem, dachten we dus. In Lima werd het echter anders opgelost: enkele seconden later zei de douanier al: geen probleem, ik geef je een toeristenvisum voor 90 dagen, en met de woorden "welkom in Peru" konden we vertrekken!
Door al dit oponthoud, hebben we nog maar net onze vlucht naar Piura gehaald :) .
Na anderhalf uur vliegen, kwamen we om 20u45 lokale tijd toe in Piura. Hier gingen we normaal gezien opgewacht worden door prof. Carrión, een professor waarmee we al via email contact hebben gehad. In de plaats stonden er een jongen en een zeer knappe señorita met een bordje "Wim y Simon" op ons te wachten. Later op de avond bleek dat deze señorita prof. Carrión in hoogst eigen persoon is!
We werden vervolgens met de auto gevoerd naar onze verblijfplaats. Eerste indruk van het verkeer in Piura: er zijn geen verkeersregels, degene die het meeste claxoneert, het snelste rijdt en als de beste slalomt, heeft voorrang !
We verblijven bij een gastgezin, waar nog 1 andere studente verblijft. Patricia is onze zeer sympathieke gastvrouw. In feite is ze full-time kotmadam. Tijdens het academiejaar komen hier namelijk dagelijks tot <50> studenten middageten!
Vandaag, donderdag, hebben we 's morgens een rondleiding gekregen op de unief door onze knappe professor, en een vriendin van haar. Die universiteit ligt slechts 30 meter van ons huis hier verwijderd.
Daarna hebben we in Piura-centrum een goedkope gsm gaan kopen, en een SIM-kaart met een Peruviaans nummer!
Eens we van het vliegtuig waren in Lima, waren er al 20 minuten gepasseerd. Vervolgens hebben we ruim een halfuur staan aanschuiven bij de douane. Toen het uiteindelijk aan ons was, bleek er ook hier in Perú een probleem met ons visum. In plaats van te zeggen dat we als toeristen in Peru zijn, hadden we gezegd dat we hier komen studeren. Maar daarvoor is er blijkbaar een speciaal visum nodig.. Opnieuw een gelijkaardig probleem als in Zaventem, dachten we dus. In Lima werd het echter anders opgelost: enkele seconden later zei de douanier al: geen probleem, ik geef je een toeristenvisum voor 90 dagen, en met de woorden "welkom in Peru" konden we vertrekken!
Door al dit oponthoud, hebben we nog maar net onze vlucht naar Piura gehaald :) .
Na anderhalf uur vliegen, kwamen we om 20u45 lokale tijd toe in Piura. Hier gingen we normaal gezien opgewacht worden door prof. Carrión, een professor waarmee we al via email contact hebben gehad. In de plaats stonden er een jongen en een zeer knappe señorita met een bordje "Wim y Simon" op ons te wachten. Later op de avond bleek dat deze señorita prof. Carrión in hoogst eigen persoon is!
We werden vervolgens met de auto gevoerd naar onze verblijfplaats. Eerste indruk van het verkeer in Piura: er zijn geen verkeersregels, degene die het meeste claxoneert, het snelste rijdt en als de beste slalomt, heeft voorrang !
We verblijven bij een gastgezin, waar nog 1 andere studente verblijft. Patricia is onze zeer sympathieke gastvrouw. In feite is ze full-time kotmadam. Tijdens het academiejaar komen hier namelijk dagelijks tot <50> studenten middageten!
Vandaag, donderdag, hebben we 's morgens een rondleiding gekregen op de unief door onze knappe professor, en een vriendin van haar. Die universiteit ligt slechts 30 meter van ons huis hier verwijderd.
Daarna hebben we in Piura-centrum een goedkope gsm gaan kopen, en een SIM-kaart met een Peruviaans nummer!
woensdag 5 augustus 2009
Een turbulente heenreis ...
Woensdagnacht 2u45: Mijn wekker maakt me wakker. Ik heb een uurtje of 4 geslapen en ben bijgevolg nog moe. Om 4u15 vertrekken m'n ouders en ik met de auto naar Zaventem. We komen om 5u45 toe en vinden we Simon en zijn zus in de luchthaven.
Tijd om in te checken! Dat zal slechts een formaliteit zijn, denk je dan ... Niets is minder waar ..
We geven ons vluchtbetaalbewijs af, onze paspoorten worden gecontroleerd en onze bagage wordt op de rollen gelegd. Dan komt de vraag: “hoe lang blijven jullie in Perú?” . We antwoorden eerlijk en zeggen dat we tot 28 december in het land zullen verblijven . Ha, zegt de juffrouw aan de incheckbalie, dan hebben jullie vast en zeker een visum, kan ik deze es zien. Wij waren van plan om met een toeristenvisum te werken. Dat is een gratis visum dat toeristen bij aankomst in Limá krijgen, voor 90 dagen. Nadien kunnen we die dan nog 3x met 30 dagen verlengen voor telkens $ 20. De juffrouw aan de incheckbalie kende deze manier van werken echter niet, en begon ons uit te leggen dat , indien we geen visum konden voorleggen, we een groot probleem zouden hebben. Ofwel konden we niet vertrekken, ofwel moesten we onze retourvluchten annuleren en nieuwe boeken, zodat we binnen de 90 dagen zouden terugkeren.
De supervisor werd er bijgehaald. Zij had een documentje bij waarop aangeduid stond dat een toeristenvisum inderdaad slechts geldig is voor 90 dagen. De kleine lettertjes die wij kenden en zoals hierboven vermeld, stonden hier echter niet op ..
Hop, gedaan met inchecken. Mensen van Iberia gingen uitzoeken hoe ze ons nu precies zouden kunnen helpen. Ondertussen was er al een hele tijd gepasseerd en begonnen we ons serieus zenuwachtig te maken. Zouden we nog mogen vertrekken, en indien ja, zouden we nog op tijd kunnen boarden ?
Na een hele tijd wachten, kwamen de Iberiamensen af met een ander document.
Blad 1: een toeristenvisum is geldig voor 90 dagen verblijf in Perú . Geen spoor van kleine lettertjes ..
Maar .. er kwam een blad 2 ! Het toeristenvisum kan tot 3 maal toe verlengd worden met 30 dagen voor een bedrag van telkens $ 20 ! De kous was af, we konden vertrekken !!
Door dit oponthoud konden we echter geen zitplaats aan het raam meer bemachtigen voor onze langste vlucht: Madrid – Lima (11u30 vliegen). Aangezien we bij deze vlucht voornamelijk over zee vliegen, maakt dit niet veel uit.
******
Het bericht hierboven heb ik in het vliegtuig van Madrid naar Lima getypt. Ondertussen kan ik zeggen dat ik veilig ben toegekomen in Piura. Morgen zet ik hier het vervolg van het verhaal, maar ondertussen is het hier 23u30, ben ik al ruim 27u onderbroken wakker en ga ik eerst wat slapen!
Hasta mañana!
Tijd om in te checken! Dat zal slechts een formaliteit zijn, denk je dan ... Niets is minder waar ..
We geven ons vluchtbetaalbewijs af, onze paspoorten worden gecontroleerd en onze bagage wordt op de rollen gelegd. Dan komt de vraag: “hoe lang blijven jullie in Perú?” . We antwoorden eerlijk en zeggen dat we tot 28 december in het land zullen verblijven . Ha, zegt de juffrouw aan de incheckbalie, dan hebben jullie vast en zeker een visum, kan ik deze es zien. Wij waren van plan om met een toeristenvisum te werken. Dat is een gratis visum dat toeristen bij aankomst in Limá krijgen, voor 90 dagen. Nadien kunnen we die dan nog 3x met 30 dagen verlengen voor telkens $ 20. De juffrouw aan de incheckbalie kende deze manier van werken echter niet, en begon ons uit te leggen dat , indien we geen visum konden voorleggen, we een groot probleem zouden hebben. Ofwel konden we niet vertrekken, ofwel moesten we onze retourvluchten annuleren en nieuwe boeken, zodat we binnen de 90 dagen zouden terugkeren.
De supervisor werd er bijgehaald. Zij had een documentje bij waarop aangeduid stond dat een toeristenvisum inderdaad slechts geldig is voor 90 dagen. De kleine lettertjes die wij kenden en zoals hierboven vermeld, stonden hier echter niet op ..
Hop, gedaan met inchecken. Mensen van Iberia gingen uitzoeken hoe ze ons nu precies zouden kunnen helpen. Ondertussen was er al een hele tijd gepasseerd en begonnen we ons serieus zenuwachtig te maken. Zouden we nog mogen vertrekken, en indien ja, zouden we nog op tijd kunnen boarden ?
Na een hele tijd wachten, kwamen de Iberiamensen af met een ander document.
Blad 1: een toeristenvisum is geldig voor 90 dagen verblijf in Perú . Geen spoor van kleine lettertjes ..
Maar .. er kwam een blad 2 ! Het toeristenvisum kan tot 3 maal toe verlengd worden met 30 dagen voor een bedrag van telkens $ 20 ! De kous was af, we konden vertrekken !!
Door dit oponthoud konden we echter geen zitplaats aan het raam meer bemachtigen voor onze langste vlucht: Madrid – Lima (11u30 vliegen). Aangezien we bij deze vlucht voornamelijk over zee vliegen, maakt dit niet veel uit.
******
Het bericht hierboven heb ik in het vliegtuig van Madrid naar Lima getypt. Ondertussen kan ik zeggen dat ik veilig ben toegekomen in Piura. Morgen zet ik hier het vervolg van het verhaal, maar ondertussen is het hier 23u30, ben ik al ruim 27u onderbroken wakker en ga ik eerst wat slapen!
Hasta mañana!
Abonneren op:
Posts (Atom)
